شاید شما هم مانند خیلی های دیگر هنگام دیدن عکس جلد یا تریلرهای عنوان Cuphead با خودتان گفتید که: وای خدای من یک بازی اکشن پلتفرمر دو بعدی با کاراکترهای کله استکانی که با انگشتشان شلیک می کنند! گرافیک کارتونی سبک والت دیزنی، موسیقی های با نمک و فیلتر های تصویری خاص! چه بازی با مزه ای!

اگر اینگونه تصور کردید همین الان با کف دست به پیشانی خود بکوبید! زیرا به محض تجربه ی بازی مخصوصا اولین باس فایت آن، کاخ رویاهای شما فرو می ریزد!

 

Cuphead

 

Cuphead یک اکشن پلتفرمر دو بعدی خاص

شاید مدت ها بود که جای خالی یک عنوان اکشن پلتفرمر دو بعدی که هم سرگرم کننده باشد، هم اعتیاد آور، هم سخت و پرچالش حس می شد که به عقیده ی من سازندگان Cuphead این جای خالی را با ایده ای ناب پر کردند. در واقع بازی را می توان یک Run & Gun دو بعدی تلقی کرد که درجه ی سختی و بی رحمی آن حتی قابل قیاس با سری Dark Souls می باشد! اما معتقدم که نکته ی مثبت این عنوان توازن و تعادل سختی بازی می باشد. درست است شما در بازی زیاد می میرید، در واقع امکان ندارد یک مرحله را (به خصوص باس فایت ها) بدون چند بار مردن پشت سر بگذارید اما این مردن ها نه تنها اعصاب خورد کن نیستند بلکه هم انگیزاننده هستند و هم باعث یادگیری بیشتر شما می شوند.

گرچه به عقیده من بازی در ابعاد زیادی می درخشد اما بی شک نقطه ی درخشش اصلی بازی طراحی باس های عجیب غریب و متنوع و بسیار حساب شده می باشد که لذت باس فایت را پس از چندین سال که اکثر عناوین در اکثر سبک ها باس فایت های آبکی داشتند، به بازی باز بر می گرداند.

 

Cuphead

 

موسیقی بازی کاملا متناسب با حال و هوای بازی می باشد.اتمسفر بازی بر پایه ی کمدی و فان می باشد اما خب دقیقا مانند میکی ماوس و دیگر آثار دیزنی کمی ترس و عجیب و غریب بودن با این کمدی ادغام شده است!گرافیک بازی و مخصوصا فیلتر های تصویر اولین نکته ای بود که به شخصه توجه مرا جلب کرد و باید گفت که به زیبایی هرچه تمام پیاده سازی شده است.

تجربه ی این بازی فوق العاده و چالش برانگیز و سرگرم کننده را هرگز به زمانی دیگر موکول نکنید!